Finansal Tabloların SunuluşuTMS 1 · Türkiye Muhasebe Standardı

Bu Standart, Türkiye Finansal Raporlama Standartlarına (TFRS’lere) göre genel amaçlı finansal tabloların hazırlanmasında ve sunulmasında uygulanır.

Diğer TFRS’ler, belirli işlem ve olayların finansal tablolara alınmasına, ölçümüne ve açıklanmasına ilişkin hükümleri düzenler.

Bu Standart, TMS 34 Ara Dönem Finansal Raporlama uyarınca hazırlanan ara dönem özet finansal tabloların yapısına ve içeriğine uygulanmaz. Ancak, 15–35 paragrafları ara dönem özet finansal tablolara uygulanır. Bu Standart, TFRS 10 Konsolide Finansal Tablolar uyarınca konsolide finansal tablo sunanlar ve TMS 27 Bireysel Finansal Tablolar uyarınca bireysel finansal tablo sunanlar da dâhil, tüm işletmeler için aynı şekilde uygulanır.

Bu Standart, kamu iktisadi teşebbüsleri de dâhil, kâr amacı güden işletmelere uygun bir terminoloji kullanmaktadır. Bu Standardın, özel sektördeki veya kamu sektöründeki kâr amacı gütmeyen işletmeler tarafından uygulanması durumunda, finansal tablolar ve belirli finansal tablo kalemleri için yapılan tanımlamaların değiştirilmesi gerekebilir.

Benzer şekilde, TMS 32 Finansal Araçlar: Sunum’da tanımlanan şekliyle özkaynağı bulunmayan işletmelerin (örneğin, bazı yatırım fonları) ve sermayeyi temsil eden payları özkaynak niteliğinde olmayan işletmelerin (örneğin, bazı kooperatif işletmeleri), üyelerinin veya katılım payı sahiplerinin haklarının finansal tablolardaki sunumunda değişiklik yapması gerekebilir.

Aşağıdaki terimler bu Standartta, karşılarında belirtilen anlamlarıyla kullanılmıştır:

Bu Standartta, “diğer kapsamlı gelir”, “kâr veya zarar” ve “toplam kapsamlı gelir” terimleri kullanılmasına rağmen, anlamı açık olduğu sürece söz konusu toplamları ifade etmek için başka terimler de kullanılabilir. Örneğin işletme, kâr veya zararı ifade etmek için “net gelir” terimini kullanabilir.

Finansal tablolar, işletmenin finansal durumunun ve finansal performansının biçimlendirilmiş sunumudur. Finansal tabloların amacı; işletmenin finansal durumu, finansal performansı ve nakit akışları hakkında geniş bir kullanıcı kitlesine ekonomik kararlar alırken faydalı olacak bilgi sağlamaktır. Finansal tablolar ayrıca, yöneticilerin kendilerine emanet edilen kaynakları nasıl kullandığının sonuçlarını gösterir. Finansal tablolar, bu amaca ulaşmak için aşağıdakiler hakkında bilgi sağlar:

Tam bir finansal tablolar seti aşağıdakilerden oluşur:

İşletme, tam bir finansal tablolar setini oluşturan finansal tabloların tamamını eşit derecede önemle sunar.

[Silinmiştir]

Birçok işletme, finansal tablolarının dışında, yönetim tarafından yapılan ve işletmenin finansal performansının ve finansal durumunun temel özelliklerini tanımlayan ve açıklayan bir finansal değerlendirme ve işletmenin karşılaştığı temel belirsizlikleri sunar. Bu tür bir rapor aşağıdakiler hakkında yapılan değerlendirmeleri içerebilir:

Birçok işletme ayrıca (özellikle çevresel faktörlerin önemli olduğu sektörlerde ve çalışanlar önemli bir finansal tablo kullanıcısı grubu olarak görüldüğünde), finansal tablolarının dışında çevresel raporlar ve katma değer tabloları gibi rapor ve tablolar sunar. Finansal tabloların dışında sunulan rapor ve tablolar, TFRS’lerin kapsamı dışındadır.

Finansal tablolar işletmenin finansal durumunu, finansal performansını ve nakit akışlarını gerçeğe uygun bir şekilde sunar. Gerçeğe uygun sunum; işlem, olay ve koşulların etkilerinin; varlıklara, yükümlülüklere, gelir ve giderlere ilişkin olarak Finansal Raporlamaya İlişkin Kavramsal Çerçeve’de (Kavramsal Çerçeve) yer alan tanımlara ve finansal tablolara alma kıstaslarına uygun olarak gerçeğe uygun bir şekilde gösterilmesini gerektirir. TFRS’lerin uygulanmasıyla, gerektiğinde ek açıklamalar yapılarak gerçeğe uygun sunum sağlayan finansal tabloların ortaya çıkacağı varsayılır.

Finansal tabloları TFRS’lerle uyumlu olan bir işletme, bu uyumu açık ve koşulsuz bir şekilde dipnotlarda belirtir. İşletme, TFRS’lerin tüm hükümleriyle uyumlu olmadığı sürece, finansal tablolarını TFRS’lerle uyumlu olarak tanımlayamaz.

İşletme, hemen hemen tüm koşullarda, yürürlükteki TFRS’lere uyum sağlayarak gerçeğe uygun sunuma ulaşır. Gerçeğe uygun sunum ayrıca işletmenin aşağıdakileri yapmasını zorunlu kılar:

İşletme, uygun olmayan muhasebe politikalarını, bu politikaları açıklayarak ya da dipnotlarla veya diğer açıklamalarla uygun hale getiremez.

İşletme yönetimi çok nadir durumlarda, bir TFRS’de yer alan hükme uyum sağlamanın, finansal tabloların Kavramsal Çerçeve’de yer alan amacıyla çelişki yaratacak şekilde yanıltıcı olacağı sonucuna ulaşabilir. Bu durumda işletme, ilgili mevzuat tarafından zorunlu kılınması veya yasaklanmaması halinde, 20’nci paragrafta belirtilen şekilde ilgili hükmü uygulamaz.

İşletme, 19’uncu paragrafa göre bir TFRS’de yer alan hükmü uygulamadığında aşağıdakileri açıklar:

Bir TFRS’de yer alan bir hükümden önceki bir dönemde sapması ve bu sapmanın cari dönem finansal tablolarına yansıtılan tutarları etkilemesi durumunda işletme, 20(c) ve 20(d) paragraflarındaki açıklamaları yapar.

21’inci paragraf örneğin, işletmenin varlık veya yükümlülüklerin ölçümüne ilişkin bir TFRS’de yer alan hükümden önceki bir dönemde sapması ve bu sapmanın cari dönem finansal tablolarında yer alan varlık ve yükümlülüklerdeki değişimlerin ölçümünü etkilemesi durumunda uygulanır.

İşletme yönetiminin bir TFRS’de yer alan bir hükme uyum sağlamanın, finansal tabloların Kavramsal Çerçeve’de yer alan amacıyla çelişki yaratacak şekilde yanıltıcı olacağı sonucuna ulaştığı nadir durumlarda mevzuat, ilgili hükümden sapmaya izin vermeyebilir. Bu durumda işletme, aşağıdaki açıklamaları yaparak, söz konusu hükme uyum sağlamanın öngörülen yanıltıcı yönlerini mümkün olduğu ölçüde azaltır:

19-23 paragrafları açısından, bir bilginin, açıklamayı amaçladığı veya makul olarak açıklamasının beklendiği işlem, olay ve koşulları gerçeğe uygun bir şekilde açıklamaması ve bunun sonucunda finansal tablo kullanıcıları tarafından alınan ekonomik kararları etkilemesinin muhtemel olması durumunda bu bilgi, finansal tabloların amacıyla çelişki yaratır. Yönetim, bir TFRS’de yer alan belirli bir hükme uyum sağlamanın, finansal tabloların Kavramsal Çerçeve’de belirtilen amacıyla çelişki yaratacak şekilde yanıltıcı olup olmayacağını değerlendirirken, aşağıdaki hususları dikkate alır:

Yönetim finansal tabloları hazırlarken, işletmenin sürekliliğini devam ettirebilme gücünü değerlendirir. Yönetimin işletmeyi tasfiye etme veya işletmenin ticari faaliyetine son verme niyeti bulunmadığı ya da bunları yapmak dışında gerçekçi bir alternatifi olduğu sürece işletme, finansal tablolarını işletmenin sürekliliği esasına göre hazırlar. Yönetimin, değerlendirme yaparken, işletmenin

Yönetim, işletmenin sürekliliği varsayımının geçerli olup olmadığının değerlendirirken, bununla sınırlı olmamakla birlikte, raporlama döneminin sona erdiği tarihten itibaren en az on iki aylık dönemi kapsayacak şekilde gelecek hakkında elde edilebilen bütün bilgileri dikkate alır. Dikkate alınacak hususların kapsamı, her durumun şartlarına bağlıdır. Kârlı faaliyetler yürüttüğü ve finansal kaynaklara kolay ulaştığı bir geçmişinin olması durumunda işletme, ayrıntılı analizler yapmadan süreklilik esasının geçerli olduğu sonucuna ulaşabilir. Diğer durumlarda, işletmenin sürekliliği esasının geçerli olduğuna karar vermeden önce yönetimin, mevcut ve beklenen kârlılık, borç ödeme planları ve yenilenecek finansmanlara ilişkin potansiyel kaynaklarla ilgili pek çok faktörü dikkate alması gerekebilir.

İşletme, nakit akışı bilgileri hariç, finansal tablolarını tahakkuk esasına göre hazırlar.

Tahakkuk esasına göre; varlıklar, yükümlülükler, özkaynak, gelir ve giderler (diğer bir ifadeyle finansal tablo unsurları), Kavramsal Çerçeve’de yer alan tanımları ve finansal tablolara alma kıstaslarını karşıladığında finansal tablolara yansıtılır.

İşletme, benzer kalemlerden oluşan her bir önemli sınıfı ayrı bir şekilde sunar. İşletme, nitelik ve fonksiyonları itibarıyla farklı olan kalemleri, önemsiz olmadıkları sürece ayrı olarak sunar.

Finansal tablolar, nitelik veya fonksiyonlarına göre sınıflar altında birleştirilen çok sayıda işlem veya olayın işleme tabi tutulması sonucunda oluşur. Birleştirme ve sınıflandırma sürecinin son aşaması, finansal tablo kalemlerini oluşturan özetlenmiş ve sınıflandırılmış verilerin sunumudur. Bir kalem tek başına önemli değilse, bu kalem finansal tablolardaki veya dipnotlardaki diğer kalemlerle birleştirilir. Finansal tablolarda ayrı bir şekilde sunulmayı gerektirecek kadar önemli olmayan bir kalemin, dipnotlarda ayrı bir şekilde sunulması gerekebilir.

Bazı TFRS’ler, finansal tablolarda ve dipnotlarda yer verilmesi gereken bilgileri belirler. Bir TFRS tarafından zorunlu kılınan belirli bir açıklamadan sağlanan bir bilginin önemsiz olması durumunda, işletmenin bu açıklamayı sunması gerekmez. Bu durum, söz konusu TFRS belirli hükümlerin listesine yer verse veya bu hükümleri asgari hükümler olarak belirlese dahi geçerlidir. TFRS’lerde yer alan belirli hükümler, finansal tablo kullanıcılarının belirli işlem, olay ve koşulların işletmenin finansal durumu ve finansal performansı üzerindeki etkilerini anlamasını sağlamada yetersiz kaldığında işletme, ayrıca ek açıklamaların sunulmasının gerekip gerekmediğini değerlendirir.

İşletme, bir TFRS’de zorunlu kılınmadıkça veya izin verilmedikçe, varlıklar ile yükümlülükleri veya gelirler ile giderleri netleştiremez.

İşletme, varlıklar ile yükümlülükleri ve gelirler ile giderleri ayrı olarak raporlar. İşlem veya olayların özünü yansıttığı durumlar dışında, kâr veya zarar ve diğer kapsamlı gelir tablosunda veya finansal durum tablosunda yapılan netleştirmeler, finansal tablo kullanıcılarının hem gerçekleşmiş işlem, olay ve koşulları anlamalarını hem de işletmenin gelecekteki nakit akışlarını değerlendirmelerini zorlaştırır. Varlıkların değer düşüklükleri (örneğin, stok değer düşüklüğü karşılığı ve şüpheli alacaklar değer düşüklüğü karşılığı) indirilerek net tutarıyla ölçülmesi netleştirme değildir.

TFRS 15 Müşteri Sözleşmelerinden Hasılat uyarınca işletmenin, müşteri sözleşmelerinden hasılatı, taahhüt edilen mal veya hizmetin devri karşılığında hak kazanılması beklenen tutar üzerinden ölçmesi gerekir. Örneğin finansal tablolara yansıtılan hasılat tutarı, işletme tarafından uygulanan bütün ticari iskontoları ve miktar indirimlerini yansıtır. İşletme, olağan iş akışı sırasında, hasılat yaratmayan ancak hasılat yaratan ana faaliyetlerle birlikte ortaya çıkan diğer çeşitli işlemler de gerçekleştirir. İşletme, bu işlemlerin sonuçlarını, işlemlerin ve olayların özünü yansıtması durumunda, elde edilen gelirler ile aynı işlemden kaynaklanan ilişkili giderleri netleştirerek sunar. Örneğin, işletme;

İşletme ayrıca, benzer işlem gruplarından kaynaklanan kazanç ve kayıpları (örneğin kur farkı kazanç ve kayıplarını veya ticari amaçla elde tutulan finansal araçlardan kaynaklanan kazanç ve kayıpları) netleştirerek sunar. Ancak işletme, söz konusu kazanç ve kayıplar önemli ise bunları ayrı olarak gösterir.

İşletme, tam bir finansal tablolar setini (karşılaştırmalı bilgileri de içerecek şekilde) yılda en az bir kez sunar. İşletmenin raporlama dönemi sonunu değiştirmesi ve finansal tablolarını bir yıldan daha uzun veya daha kısa bir dönem için sunması durumunda, finansal tabloların kapsadığı dönemin yanı sıra aşağıdakiler açıklanır:

İşletme normalde, finansal tablolarını yıllık olarak hazırlar. Ancak bazı işletmeler, uygulama kolaylığı sağlaması nedeniyle, örneğin 52 haftalık dönemlerle raporlama yapmayı tercih eder. Bu Standart böyle bir uygulamaya engel olmaz.

TFRS’lerin aksine izin verdiği veya aksini zorunlu kıldığı durumlar dışında işletme, cari dönemin finansal tablolarında raporlanan tüm tutarlarla ilgili bir önceki döneme ait karşılaştırmalı bilgileri sunar. Cari dönemin finansal tablolarının anlaşılması açısından ihtiyaca uygun olması durumunda işletme, açıklayıcı ve tanımlayıcı bilgilerle ilgili karşılaştırmalı bilgilere de yer verir.

Finansal tablo kalemlerinin sunumunu veya sınıflandırmasını değiştirmesi durumunda işletme, yeniden sınıflandırma mümkün olduğu sürece, karşılaştırmalı tutarları yeniden sınıflandırır. İşletme, karşılaştırmalı tutarları yeniden sınıflandırdığında (bir önceki dönemin başına ait bilgiler de dâhil olmak üzere) aşağıdakileri açıklar:

İşletme, karşılaştırmalı tutarların yeniden sınıflandırılması mümkün olmadığında aşağıdakileri açıklar:

Bilgilerin dönemler itibarıyla karşılaştırılabilirliğinin artırılması, özellikle tahminlerde kullanmak amacıyla finansal bilgilerdeki eğilimlerin değerlendirilmesini sağlayarak, finansal tablo kullanıcılarının ekonomik karar almalarında yardımcı olur. Bazı durumlarda, cari dönemle karşılaştırılabilirliği sağlamak amacıyla belirli bir geçmiş döneme ait karşılaştırılabilir bilginin yeniden sınıflandırılması mümkün olmamaktadır. Örneğin işletme, verileri geçmiş dönem veya dönemlerde yeniden sınıflandırmaya imkân verecek şekilde toplamamış olabilir ve bilgilerin yeniden oluşturulması mümkün olmayabilir.

TMS 8, işletmenin bir muhasebe politikasını değiştirmesi veya bir hatayı düzeltmesi durumunda, karşılaştırmalı bilgilerde yapılması gereken düzeltmeleri belirler.

İşletme, aşağıdaki koşullar oluşmadığı sürece, finansal tablo kalemlerinin sunumunu ve sınıflandırmasını dönemler itibarıyla değiştirmez:

Örneğin, önemli bir edinim veya elden çıkarma ya da finansal tabloların sunumunda yapılan bir gözden geçirme, finansal tabloların farklı bir şekilde sunulmasının gerekli olduğunu gösterebilir. İşletme yalnızca; yeni sunum şeklinin finansal tablo kullanıcılarına güvenilir ve ihtiyaca daha uygun bilgi sağlaması ve işletmenin değiştirilen tablo yapısını kullanmaya devam etmesinin muhtemel olması (böylece

Bu Standart; finansal durum tablosunda, kâr veya zarar ve diğer kapsamlı gelir tablosunda veya özkaynak değişim tablosunda belirli açıklamaların yapılmasını zorunlu kılar; diğer kalemlerin ise bu tablolarda ya da dipnotlarda açıklanmasını gerektirir. Nakit akışlarına ilişkin bilgilerin sunumuyla ilgili hükümler TMS 7 Nakit Akış Tablosu’nda düzenlenmektedir.

Bu Standartta “açıklama” ifadesi bazen, finansal tablolarda sunulan kalemleri de kapsayacak şekilde geniş bir anlamda kullanılmaktadır. Açıklamalar ayrıca diğer TFRS’ler tarafından da zorunlu kılınmaktadır. Bu Standartta veya başka bir TFRS’de aksi belirtilmedikçe, bu tür açıklamalar finansal tablolarda yapılabilir.

İşletme, finansal tabloları açık bir şekilde tanımlar ve birlikte yayımlandıkları dokümanlarda yer alan diğer bilgilerden ayırır.

TFRS’ler yalnızca finansal tablolara uygulanır. TFRS’lerin yıllık raporlarda, düzenleyici kurumlara gönderilen belgelerde veya başka bir dokümanda sunulan diğer bilgilere uygulanması gerekmez. Bu nedenle finansal tablo kullanıcılarının, TFRS’ler kullanılarak hazırlanan bilgileri, TFRS’lerin uygulanmadığı ancak kullanıcılara fayda sağlayabilecek diğer bilgilerden ayırt edebilmeleri önemlidir.

İşletme, her bir finansal tabloyu ve dipnotları açıkça tanımlar. Ayrıca, işletme aşağıdaki bilgileri belirgin bir biçimde gösterir ve sunulan bilgilerin anlaşılabilir olması açısından gerekli olduğu durumlarda bunları tekrarlar:

İşletme; sayfalar, tablolar, dipnotlar, sütunlar vb. için uygun başlıklar kullanarak, 51’inci paragrafta yer alan hükümleri yerine getirir. Bu tür bilgilerin en iyi sunum şeklini belirlemek yargı gerektirir. Örneğin, bir işletmenin finansal tablolarını elektronik ortamda sunması durumunda, ayrı sayfalar her zaman kullanılmaz; bu durumda işletme, finansal tablolarda yer verilen bilgilerin anlaşılmasını sağlayacak şekilde yukarıdaki bilgileri sunar.

İşletme genellikle bilgileri, sunum para biriminin “bin” veya “milyon” cinsinden ifade edilen tutarlarıyla sunarak, finansal tabloları daha anlaşılabilir hale getirir. Böyle bir sunum, yuvarlama derecesi açıklandığı ve önemli bilgilerin verilmesi engellenmediği sürece kabul edilebilir.

Finansal durum tablosunda aşağıdakilere ilişkin tutarları gösteren kalemlere yer verilir:

Finansal durumunun anlaşılması açısından ihtiyaca uygun olması durumunda işletme, finansal durum tablosunda ek kalemler (54’üncü paragrafta sıralanan kalemlerin alt kalemleri de dâhil), başlıklar ve ara toplamlar sunar.

Dönen ve duran varlıklar ile kısa ve uzun vadeli yükümlülükleri finansal durum tablosunda ayrı sınıflar olarak sunması durumunda işletme, ertelenmiş vergi varlıklarını (yükümlülüklerini), dönen varlık (kısa vadeli yükümlülük) olarak sınıflandırmaz.

Bu Standart, kalemlerin sunumuna ilişkin bir sıralama veya biçim belirlemez. 54’üncü paragraf sadece nitelik ve fonksiyon açısından, finansal durum tablosunda ayrı bir şekilde sunulmayı gerektirecek kadar birbirlerinden farklı olan kalemleri sıralar. Ayrıca;

İşletme, aşağıdaki hususlar hakkında yapacağı değerlendirmelere göre, ayrı olarak ilave kalemler sunup sunmama konusunda muhakemede bulunur:

Farklı varlık sınıfları için farklı ölçüm esaslarının kullanılması; bu sınıfların, nitelik veya fonksiyonunun farklı olduğunu ortaya koyar ve bu nedenle işletme, bu sınıfları ayrı kalemler olarak sunar. Örneğin; farklı

İşletme, likidite esasına göre yapılan sunumun güvenilir ve ihtiyaca daha uygun bilgi sağladığı durumlar dışında, dönen ve duran varlıklar ile kısa ve uzun vadeli yükümlülükleri 66-76 paragrafları uyarınca finansal durum tablosunda ayrı sınıflar halinde sunar. İşletme, söz konusu istisnai durum nedeniyle likidite esasına göre bir sunum yaptığında, bütün varlıkları ve yükümlülükleri likiditelerine göre sıralayarak sunar.

İşletme hangi sunum yöntemini benimsemiş olursa olsun;

İşletmenin açıkça belirlenebilen bir faaliyet döngüsü içinde mal ve hizmet sunması durumunda, finansal durum tablosunda yer verilen dönen ve duran varlıklar ile kısa ve uzun vadeli yükümlülüklerin ayrı olarak sınıflandırılması, işletme sermayesi olarak sürekli bir şekilde devir daim eden net varlıkların, işletmenin uzun vadeli faaliyetlerinde kullandığı varlıklardan ayrıştırılmasını sağlayarak faydalı bilgiler sunar. Aynı zamanda böyle bir sınıflandırma, cari faaliyet döngüsü içinde realize olması beklenen varlıklar ile bu döngü içinde vadesi dolacak yükümlülükleri açıkça gösterir.

Finansal kuruluşlar gibi bazı işletmeler, açıkça belirlenebilen bir faaliyet döngüsü içinde mal ve hizmet sunmadıkları için varlık ve yükümlülüklerin likiditelerine göre (en az likitten en çok likite ya da tersi şekilde) sıralanarak sunumu, kısa ve uzun vade ayrımına göre yapılan sunumla karşılaştırıldığında, güvenilir ve ihtiyaca daha uygun bilgi sağlar.

60’ıncı paragraf uygulanırken, güvenilir ve ihtiyaca daha uygun bilgi sağlaması durumunda işletmenin, bazı varlık ve yükümlülüklerini kısa ve uzun vadeli olarak, diğer varlık ve yükümlülüklerini ise likiditelerine göre sıralayarak sunmasına izin verilir. Bu şekilde bir karma sunuma, işletmenin birbirinden farklı faaliyetlerinin bulunması durumunda ihtiyaç duyulabilir.

Varlık ve yükümlülüklerin realize olmasının beklendiği tarihlere ilişkin bilgiler, işletmenin likiditesi ve borç ödeme gücü değerlendirilirken fayda sağlar. TFRS 7 Finansal Araçlar: Açıklamalar, finansal varlık ve yükümlülüklerin vade tarihlerinin açıklanmasını zorunlu kılar. Finansal varlıklar ticari ve diğer alacakları, finansal yükümlülükler ise ticari ve diğer borçları içerir. Varlık ve yükümlülüklerin dönen veya duran varlık ya da kısa veya uzun vadeli yükümlülük şeklinde sınıflandırılıp sınıflandırılmadığına bakılmaksızın, stoklar gibi parasal olmayan varlıkların beklenen geri kazanım tarihine ve karşılıklar gibi yükümlülüklerin beklenen ödeme tarihine ilişkin bilgiler de fayda sağlar. Örneğin işletme, raporlama döneminden sonraki on iki aydan daha uzun bir sürede geri kazanılması beklenen stokların tutarını açıklar.

Bir varlık aşağıdaki kıstaslardan herhangi birini karşıladığında, dönen varlık olarak sınıflandırılır:

Bu Standart “duran” ifadesini; maddi varlıklar, maddi olmayan varlıklar ve uzun vadeli finansal varlıkları içerecek şekilde kullanır. Bu Standart, anlamı açık olduğu sürece alternatif tanımlamaların kullanımını yasaklamaz.

İşletmenin faaliyet döngüsü, işleme tabi tutulmak üzere varlıkların ediniminden, nakit veya nakit benzerlerine dönüşmesine kadar geçen süredir. İşletmenin normal faaliyet döngüsünün açıkça belirlenememesi durumunda, bu döngünün on iki ay olduğu varsayılır. Dönen varlıklar, raporlama döneminden sonraki on iki

Bir yükümlülük aşağıdaki kıstaslardan herhangi birini karşıladığında, kısa vadeli yükümlülük olarak sınıflandırılır:

Ticari borçlar, çalışanlar için yapılan bazı tahakkuklar ve işletme faaliyetleriyle ilgili diğer maliyetler gibi bazı kısa vadeli yükümlülükler, işletmenin normal faaliyet döngüsü içinde kullanılan işletme sermayesinin bir parçasıdır. İşletme, işletme faaliyetleriyle ilgili bu tür kalemleri, raporlama döneminden sonraki on iki aydan daha uzun sürede vadesi dolacak olsa bile, kısa vadeli yükümlülük olarak sınıflandırır. İşletmenin varlık ve yükümlülüklerinin sınıflandırılmasında aynı normal faaliyet döngüsü kullanılır. İşletmenin normal faaliyet döngüsünün açıkça belirlenememesi durumunda, bu döngünün on iki ay olduğu varsayılır.

Diğer kısa vadeli yükümlülükler, normal faaliyet döngüsü içinde yer almayan ancak vadesi raporlama döneminden itibaren on iki ay içinde dolacak olan veya öncelikle ticari amaçla elde tutulan yükümlülüklerdir. Bu tür kısa vadeli yükümlülüklere örnek olarak; TFRS 9 uyarınca ticari amaçla elde tutulan tanımını karşılayan bazı finansal yükümlülükler, bankalardaki kredili mevduatlar, uzun vadeli finansal yükümlülüklerin kısa vadeli kısımları, ödenecek temettüler, gelir vergileri ve ticari olmayan diğer borçlar verilebilir. Uzun vadede finansman sağlayan (diğer bir ifadeyle, işletmenin normal faaliyet döngüsü içinde kullanılan işletme sermayesinin bir parçası olmayan) ve raporlama döneminden sonraki on iki ay içinde ödenmeyecek olan finansal yükümlülükler, uzun vadeli yükümlülüklerdir ve bu yükümlülükler 74 ve 75’inci paragraf hükümlerine tabidir.

Aşağıdaki durumlar söz konusu olsa bile, finansal yükümlülüklerin raporlama döneminden sonraki on iki ay içinde vadesinin dolması durumunda işletme, bu yükümlülükleri kısa vadeli yükümlülük olarak sınıflandırır:

Mevcut bir kredi sözleşmesi kapsamında, raporlama dönemi sonu itibarıyla, ödemeleri raporlama döneminden en az on iki ay sonra yapılacak şekilde bir mükellefiyetin vadesini uzatma hakkının olması durumunda işletme, aksi halde daha kısa bir dönem içinde vadesi dolacak olsa dahi, bu mükellefiyeti uzun

İşletmenin, uzun vadeli bir kredi sözleşmesinin koşullarını raporlama dönemi sonunda veya daha önce ihlal etmesi ve bunun sonucunda yükümlülüğün talep halinde ödenmesi gereken bir yükümlülük haline gelmesi durumunda; borç veren, raporlama döneminden sonra ve finansal tabloların yayımlanması için onaylanmasından önce bu ihlalin bir sonucu olarak ödeme yapılmasını talep etmeyeceğini kabul etse dahi, işletme yükümlülüğü kısa vadeli olarak sınıflandırır. Yükümlülüğün kısa vadeli olarak sınıflandırılmasının nedeni, işletmenin, raporlama dönemi sonunda ödemelerini, bu tarihten en az on iki ay sonraya ertelemesini sağlayan hakkının bulunmamasıdır.

Ancak borç verenin, işletmeye, raporlama dönemi sonuna kadar ihlalini düzeltebileceği ve kendisinin de hemen ödeme talebinde bulunamayacağı bir süre tanımayı kabul etmesi ve bu sürenin raporlama döneminden en az on iki ay sonra dolacak olması durumunda işletme, söz konusu yükümlülüğü uzun vadeli olarak sınıflandırır.

Aşağıdaki olayların raporlama dönemi sonu ile finansal tabloların yayımlanması için onaylandığı tarih arasında gerçekleşmesi durumunda bu olaylar, TMS 10 Raporlama Döneminden Sonraki Olaylar uyarınca düzeltme gerektirmeyen olaylar olarak açıklanır:

İşletme, faaliyetlerine uygun bir şekilde sınıflandırılarak sunulan kalemleri alt sınıflara ayrıştırarak, bu alt sınıfları finansal durum tablosunda ya da dipnotlarda açıklar.

Alt sınıflarda verilen ayrıntı, TFRS’lerin hükümlerine ve ilgili tutarların büyüklüğüne, niteliğine ve fonksiyonuna bağlıdır. İşletme ayrıca alt sınıflamayı hangi esasa göre yapacağına karar verirken 58’inci paragrafta belirtilen faktörleri de dikkate alır. Yapılacak açıklamalar her bir kalem için farklılık gösterir, örneğin;

İşletme, aşağıdakileri finansal durum tablosunda, özkaynak değişim tablosunda ya da dipnotlarda açıklar:

Adi ortaklık veya fon gibi sermayeyi temsil eden payları bulunmayan bir işletme, özkaynak payının her bir türünde dönem boyunca meydana gelen değişiklikleri, özkaynak payının her bir türüyle ilgili hakları, imtiyazları ve kısıtlamaları göstererek, 79(a) paragrafında öngörülen bilgilere eşdeğer bilgileri açıklar.

[Silinmiştir]

Kâr veya zarar bölümünde ya da kâr veya zarar tablosunda, diğer TFRS’ler tarafından zorunlu kılınan kalemlere ek olarak, döneme ait aşağıdakilere ilişkin tutarları gösteren kalemlere yer verilir:

Finansal performansının anlaşılması açısından ihtiyaca uygun olması durumunda işletme kâr veya zararın ve diğer kapsamlı gelirin sunulduğu tabloda (ya da tablolarda) ilave kalemler (82’nci paragrafta ayrıştırılarak sıralanan kalemlerin alt kalemleri de dâhil), başlıklar ve ara toplamlar sunar.

İşletmenin çeşitli faaliyetlerinin, işlemlerinin ve olayların etkileri; sıklıkları, kazanç veya kayıp yaratma potansiyelleri ve tahmin edilebilirlikleri açısından farklı olduğundan, finansal performansın bileşenlerinin açıklanması, finansal tablo kullanıcılarının ulaşılan finansal performansı anlamalarına ve işletmenin gelecekteki finansal performansını tahmin etmelerine yardımcı olur. İşletme, finansal performansın unsurlarını açıklamak amacıyla gerekli olduğunda, kâr veya zarar ve diğer kapsamlı gelirin sunulduğu tabloda (ya da tablolarda) ilave kalemlere yer verir ve kullanılan tanımlamaları ve kalemlerin sıralamasını değiştirir. Bu amaçla işletme, önemlilik ile gelir ve gider kalemlerinin nitelik ve fonksiyonları dâhil çeşitli faktörleri dikkate alır. Örneğin bir finansal kuruluş, faaliyetleriyle ilgili ihtiyaca uygun bilgiler sunmak amacıyla yukarıdaki tanımlamalarda değişiklik yapabilir. İşletme, 32’nci paragrafta belirtilen kıstas karşılanmadıkça gelir ve gider kalemlerini netleştirmez.

İşletme, kâr veya zarar ve diğer kapsamlı gelirin sunulduğu tabloda (ya da tablolarda) ya da dipnotlarda herhangi bir gelir veya gider kalemini olağandışı kalem olarak sunmaz.

İşletme, bir TFRS aksini zorunlu kılmadıkça ya da aksine izin vermedikçe, dönemde ortaya çıkan tüm gelir ve giderleri kâr veya zarara yansıtır.

Bazı TFRS’ler, cari dönemde belirli kalemlerin ne zaman kâr veya zarar dışında finansal tablolara alınacağına ilişkin koşulları belirler. TMS 8 bu tür iki koşulu belirlemektedir: Hataların düzeltilmesi ve muhasebe politikalarındaki değişikliklerin etkisi. Diğer TFRS’ler, Kavramsal Çerçeve’de yer alan gelir veya gider tanımını karşılayan diğer kapsamlı gelir bileşenlerinin kâr veya zarar dışında bırakılmasını zorunlu kılar ya da buna izin verir (bakınız: 7’nci paragraf).

İşletme, yeniden sınıflandırma düzeltmeleri dâhil, her bir diğer kapsamlı gelir kalemiyle ilgili gelir vergisi tutarını, kâr veya zarar ve diğer kapsamlı gelir tablosunda ya da dipnotlarda açıklar.

İşletme, diğer kapsamlı gelir kalemlerini aşağıdaki gösterim şekillerinden birini kullanarak sunabilir:

İşletme, diğer kapsamlı gelir bileşenleriyle ilgili yeniden sınıflandırma düzeltmelerini açıklar.

Diğer TFRS’ler daha önce diğer kapsamlı gelire yansıtılmış olan tutarların kâr veya zararda yeniden sınıflandırılıp sınıflandırılmayacağını ve bu tutarlar kâr veya zararda yeniden sınıflandırılacaksa, bu sınıflandırmanın ne zaman yapılacağını belirler. Bu tür yeniden sınıflandırmalar bu Standartta yeniden

İşletme yeniden sınıflandırma düzeltmelerini kâr veya zarar ve diğer kapsamlı gelir tablosunda (ya da tablolarında) ya da dipnotlarda sunabilir. Yeniden sınıflandırma düzeltmelerini dipnotlarda sunan bir işletme, her bir diğer kapsamlı gelir kalemini, bu kalemle ilgili yeniden sınıflandırma düzeltmelerinden sonraki tutarı üzerinden gösterir.

Yeniden sınıflandırma düzeltmeleri örneğin, yurtdışındaki bir işletmenin elden çıkarılmasından (bakınız: TMS 21) ve bazı tahmini nakit akışlarına ilişkin korunma işleminin kâr veya zararı etkilemesinden kaynaklanır (bakınız: TFRS 9’un nakit akış değişkenliğinden korunma ile ilgili 6.5.11(d) paragrafı).

Yeniden sınıflandırma düzeltmeleri, TMS 16 veya TMS 38 uyarınca finansal tablolara alınan yeniden değerleme artışlarındaki değişimlerden veya TMS 19 uyarınca finansal tablolara alınan tanımlanmış fayda planlarının yeniden ölçülmesinden kaynaklanmaz. Bu unsurlar diğer kapsamlı gelire yansıtılır ve takip eden dönemlerde kâr veya zarar olarak yeniden sınıflandırılmaz. Yeniden değerleme artışındaki değişimler, varlık kullanıldıkça ya da finansal tablo dışı bırakıldığında sonraki dönemlerde dağıtılmamış kârlara aktarılabilir (bakınız: TMS 16 ve TMS 38). TFRS 9 uyarınca yeniden sınıflandırma düzeltmeleri, bir nakit akış değişkenliğinden korunma işleminin ya da opsiyonun zaman değerinin (veya bir forward sözleşmesindeki forward unsurunun ya da bir finansal aracın döviz bazlı farkının) muhasebeleştirilmesinin, sırasıyla nakit akış değişkenliğinden korunma fonundan ya da özkaynağın ayrı bir bileşeninden çıkarılan ve doğrudan bir varlığın veya yükümlülüğün ilk maliyetine ya da defter değerine dâhil edilen tutarlara neden olması durumunda ortaya çıkmaz. Bu tutarlar doğrudan varlık veya yükümlülüğe aktarılır.

Gelir veya gider kalemleri önemli olduğunda, işletme bu kalemlerin niteliğini ve tutarını ayrı bir şekilde açıklar.

Aşağıdaki durumlar, gelir ve gider kalemlerine ilişkin ayrı açıklamalar yapılmasına neden olabilir:

İşletme, kâr veya zarara yansıtılan giderleri çeşidine ya da işletme içindeki fonksiyonuna göre sınıflandırarak, bu giderlerin analizini sunar. İşletme yapacağı analizde güvenilir ve ihtiyaca daha uygun bilgi sağlayan sınıflamayı kullanır.

İşletmeler, 99’uncu paragrafta yer alan analizi kâr veya zararın ve diğer kapsamlı gelirin sunulduğu tabloda (ya da tablolarda) sunmaları konusunda teşvik edilir.

Giderler; sıklıkları, kazanç veya kayıp yaratma potansiyelleri ve tahmin edilebilirlikleri açısından farklılık oluşturabilen finansal performans bileşenlerini göstermek amacıyla alt sınıflara ayrılır. Bu analiz iki biçimden biri kullanılarak yapılır.

İlk analiz biçimi “gider çeşidi” yöntemidir. İşletme, kâr veya zarara yansıtılan giderleri çeşitlerine göre (örneğin amortisman, hammadde alımları, taşıma maliyetleri, çalışanlara sağlanan faydalar ve reklam maliyetleri) gruplandırır ve bu giderleri işletmenin fonksiyonlarına dağıtmaz. Giderlerin işletme fonksiyonlarına dağıtılması gerekli olmadığında bu yöntemin uygulanması kolay olabilir. Aşağıdaki sınıflama, gider çeşitlerine göre yapılan sınıflandırmaya örnek olarak gösterilebilir:

İkinci analiz biçimi “giderlerin fonksiyonu” veya “satışların maliyeti” yöntemidir. Bu yöntemde giderler, satışların maliyeti veya örneğin, dağıtım veya yönetim faaliyetlerine ilişkin maliyetler olarak fonksiyonlarına göre sınıflandırılır. İşletme bu yöntemde, asgari olarak, satışların maliyetini diğer giderlerden ayrı olarak açıklar. Bu yöntem giderlerin çeşitlerine göre yapılan sınıflandırmayla karşılaştırıldığında finansal tablo kullanıcılarına ihtiyaca daha uygun bilgi sağlar. Ancak maliyetlerin fonksiyonlara dağıtılması objektif esaslara dayanmayan dağıtımların yapılmasını ve önemli ölçüde yargıda bulunmayı gerektirebilir. Aşağıdaki sınıflama, giderlerin fonksiyonuna göre yapılan sınıflandırmaya örnek olarak gösterilebilir:

Giderleri fonksiyonuna göre sınıflayan bir işletme, amortisman ve itfa giderleri ile çalışanlara sağlanan faydalara ilişkin giderler dâhil, giderlerin çeşitleri hakkında ek bilgiler açıklar.

Giderlerin fonksiyonu yöntemi ile gider çeşidi yöntemi arasındaki seçim, geçmiş deneyimlere, sektörel faktörlere ve işletmenin niteliğine bağlıdır. Her iki yöntem de işletmenin satış veya üretim düzeyiyle doğrudan veya dolaylı olarak değişebilen maliyetlere ilişkin bir gösterge sağlar. Her bir sunum yöntemi farklı işletme türleri için uygun olabileceğinden, bu Standart yönetimin güvenilir ve ihtiyaca daha uygun olan yöntemi seçmesini zorunlu kılar. Ancak giderlerin çeşidi hakkındaki bilgiler gelecekteki nakit akışlarının tahmininde faydalı olduğundan, giderler fonksiyonuna göre sınıflandırıldığında ek açıklamaların yapılması zorunlu kılınmıştır. 104’üncü paragrafta “çalışanlara sağlanan faydalar” terimi TMS 19’daki anlamıyla kullanılmıştır.

İşletme, 10’uncu paragrafta zorunlu kılındığı şekilde özkaynak değişim tablosunu sunar. Özkaynak değişim tablosu aşağıdaki bilgileri içerir:

İşletme, dönemde ortaklara dağıtılmak üzere finansal tablolara yansıtılan temettü tutarı ile pay başına temettü tutarını özkaynak değişim tablosunda ya da dipnotlarda sunar.

106’ncı paragrafta yer alan özkaynak bileşenleri; örneğin ödenmiş sermayenin her bir sınıfını, diğer kapsamlı gelirin her bir sınıfının toplam bakiyesini ve dağıtılmamış kârları içerir.

Özkaynaklarda dönem başı ve dönem sonu arasında meydana gelen değişim, net varlıklarda dönem içinde meydana gelen artış veya azalışları yansıtır. İşletmenin ortaklarıyla gerçekleştirdiği ve ortakların ortaklık sıfatıyla taraf oldukları işlemlerden (özkaynak katkıları, işletmenin kendi özkaynak araçlarını geri alması ve temettüler gibi) ve bu işlemlerle doğrudan ilişkili işlem maliyetlerinden kaynaklanan değişimler dışında, özkaynaklarda bir dönemde meydana gelen toplam değişim, dönem boyunca işletme faaliyetlerinden kaynaklanan kazanç ve kayıplar dâhil, toplam gelir ve gider tutarını yansıtır.

Başka bir TFRS’deki geçiş hükümleri aksini gerektirmedikçe, TMS 8, muhasebe politikalarındaki değişikliklerin, mümkün olduğu ölçüde, geriye dönük olarak düzeltilmesini zorunlu kılar. TMS 8, ayrıca hataların düzeltilmesi için yapılan yeniden düzenlemelerin mümkün olduğu ölçüde geriye dönük olarak yapılmasını zorunlu kılar. Geriye dönük düzeltmeler ve geriye dönük yeniden düzenlemeler, özkaynaklarda meydana gelen değişim değildir; bir TFRS’nin başka bir özkaynak bileşeninin geriye dönük olarak düzeltmesini zorunlu kıldığı durum dışında, dağıtılmamış kârların açılış bakiyesinde yapılan düzeltmedir. 106(b) paragrafı, her bir özkaynak bileşeninde muhasebe politikalarında meydana gelen değişikliklerden ve hata düzeltmelerinden kaynaklanan düzeltmelerin ayrı ayrı gösterilerek, her bir özkaynak bileşenine ilişkin toplam düzeltmenin özkaynak değişim tablosunda açıklanmasını zorunlu kılar. Bu düzeltmeler önceki her bir dönem için ve cari dönemin başı için açıklanır.

Nakit akışlarına ilişkin bilgiler, finansal tablo kullanıcılarının, işletmenin nakit ve nakit benzerlerini yaratma kabiliyetini ve bu nakit akışlarını kullanma ihtiyaçlarını değerlendirmesi için bir esas teşkil eder. TMS 7, nakit akış bilgisinin sunumu ve açıklanmasıyla ilgili hükümleri belirler.

Dipnotlar:

İşletme, mümkün olduğu ölçüde, dipnotları sistematik bir biçimde sunar. İşletme sistematik bir sunum biçimi belirlerken, finansal tablolarının anlaşılabilirliği ve karşılaştırılabilirliği üzerindeki etkiyi dikkate alır. İşletme, finansal durum tablosunda, kâr veya zarar ve diğer kapsamlı gelir tablosunda (ya da tablolarında), özkaynak değişim tablosunda ve nakit akış tablosunda yer alan her bir kalem için dipnotlarda yer alan ilgili tüm bilgilere çapraz referans verir.

Aşağıdakiler, dipnotların sistematik bir şekilde sıralanmasına veya gruplanmasına örnek olarak gösterilebilir:

[Silinmiştir]

İşletme, finansal tabloların hazırlanma esaslarını ve belirli muhasebe politikaları hakkında bilgi sağlayan dipnotları, finansal tabloların ayrı bir bölümü olarak sunabilir.

İşletme, aşağıdakileri içeren önemli muhasebe politikalarını açıklar:

Finansal tabloların hangi esasa göre hazırlandığı, finansal tablo kullanıcılarının analizini önemli ölçüde etkilediğinden, finansal tablolarda kullanılan ölçüm esası ya da esasları (örneğin tarihi maliyet, cari maliyet, net gerçekleşebilir değer, gerçeğe uygun değer veya geri kazanılabilir tutar) hakkında kullanıcıların bilgilendirilmesi, işletme açısından önemlidir. İşletmenin finansal tablolarında birden fazla ölçüm esasının kullanılması durumunda (örneğin belirli varlık sınıflarının yeniden değerlemeye tabi tutulması durumunda), her bir ölçüm esasının uygulandığı varlık ve yükümlülük sınıflarının belirtilmesi yeterlidir.

Belirli bir muhasebe politikasının açıklanıp açıklanmayacağına karar verirken yönetim, bu açıklamanın; finansal tablo kullanıcılarının işlem, diğer olay ve koşulların raporlanan finansal performans ve finansal duruma nasıl yansıtıldığını anlamalarına yardımcı olup olmayacağını dikkate alır. Her bir işletme, faaliyetlerinin niteliğini ve finansal tablo kullanıcılarının bu tür işletmeler tarafından açıklanmasını bekleyebileceği muhasebe politikalarını göz önünde bulundurur. Belirli muhasebe politikalarının açıklanması özellikle, bu politikalar TFRS’lerde izin verilen alternatif politikalar arasından seçildiğinde finansal tablo kullanıcıları açısından faydalıdır. İşletmenin yatırım amaçlı gayrimenkullerine gerçeğe uygun değer yöntemini mi yoksa maliyet yöntemini mi uyguladığını açıklaması (bakınız: TMS 40 Yatırım Amaçlı Gayrimenkuller), bu duruma örnek olarak verilebilir. Bazı TFRS’ler, izin verdikleri farklı muhasebe politikaları arasından yönetim tarafından seçilenleri de içerecek şekilde, özel olarak belirli muhasebe politikalarının açıklanmasını zorunlu kılar. Örneğin TMS 16, maddi duran varlık sınıfları için kullanılan ölçüm esaslarının açıklanmasını gerektirir.

[Silinmiştir]

Bir muhasebe politikası, cari ve önceki dönemlerdeki ilgili tutarlar önemli olmasa dahi işletme faaliyetlerinin niteliğinden dolayı önemli olabilir. Ayrıca, TFRS’lerin özel olarak zorunlu kılmadığı ancak işletmenin TMS 8’e göre seçtiği ve uyguladığı her bir önemli muhasebe politikasının açıklanması uygun olur.

İşletme, önemli muhasebe politikalarıyla ya da diğer dipnotlarla birlikte, muhasebe politikalarının uygulanması sürecinde yönetimin bulunmuş olduğu ve finansal tablolara yansıtılan tutarlar üzerinde en çok etkiye sahip olan tahmin içerenler dışındaki (bakınız: 125’inci paragraf) yargıları açıklar.

İşletmenin muhasebe politikalarının uygulanması sürecinde yönetim, tahminleri içeren yargılardan ayrı olarak, finansal tablolara alınan tutarları önemli ölçüde etkileyen çeşitli yargılarda bulunur. Örneğin, yönetim aşağıdakileri belirlerken yargıda bulunur:

122’nci paragrafa göre yapılan açıklamalardan bazıları, diğer TFRS’ler tarafından zorunlu kılınmaktadır. Örneğin, TFRS 12 Diğer İşletmelerdeki Paylara İlişkin Açıklamalar, işletmenin başka bir işletmeyi kontrol edip etmediğini belirlerken bulunduğu yargıları açıklamasını zorunlu kılar. TMS 40 Yatırım Amaçlı Gayrimenkuller, gayrimenkullerin sınıflandırılması zor olduğunda, yatırım amaçlı gayrimenkulleri, sahibi tarafından kullanılan gayrimenkullerden ve olağan iş akışı içinde satılmak amacıyla elde tutulan gayrimenkullerden ayırmak için işletmenin geliştirdiği kriterlerin açıklanmasını zorunlu kılar.

İşletme, varlık ve yükümlülüklerin defter değerinde bir sonraki hesap döneminde önemli bir düzeltme yapılmasını gerektirebilecek önemli bir risk taşıyan geleceğe yönelik olarak yaptığı varsayımlar ve raporlama dönemi sonunda mevcut olan tahminlerdeki belirsizliğin diğer ana kaynakları hakkındaki bilgileri açıklar. İlgili dipnotlar söz konusu varlık ve yükümlülükler açısından aşağıdaki ayrıntıları içerir:

Bazı varlık ve yükümlülüklerin defter değerlerinin belirlenmesi, raporlama dönemi sonunda, gelecekteki belirsiz olayların bu varlık ve yükümlülükler üzerindeki etkilerinin tahminini gerektirir. Örneğin, yakın geçmişte gözlemlenen piyasa fiyatının bulunmaması durumunda; maddi duran varlık sınıflarının geri kazanılabilir tutarlarının, teknolojik gelişmeler nedeniyle meydana gelen değer kayıplarının stoklar üzerindeki etkisinin, devam eden davaların gelecekteki sonucuna bağlı olan karşılıkların ve emeklilik maaşı yükümlülüğü gibi çalışanlara sağlanan uzun vadeli faydalara ilişkin yükümlülüklerin ölçülmesi amacıyla geleceğe yönelik tahminlerin yapılması gereklidir. Bu tahminler, nakit akışlarının veya iskonto oranlarının riske göre ayarlanması, maaşlarda ileride meydana gelecek değişiklikler ve diğer maliyetleri etkileyecek şekilde fiyatlarda ileride meydana gelecek değişiklikler gibi hususlara ilişkin varsayımlar içerir.

125’inci paragrafa göre açıklanan varsayımların ve tahminlerdeki belirsizliğin diğer kaynakları; yönetimin en zor, subjektif veya karmaşık yargılarda bulunmasını gerektiren tahminlerle ilgilidir. Belirsizliklerin gelecekteki muhtemel çözümlerini etkileyen değişkenlerin ve varsayımların sayısı arttıkça, bu yargılar daha subjektif ve karmaşık bir hale gelir ve bunun sonucu olarak varlık ve yükümlülüklerin defter değerlerinde önemli düzeltmeler yapılması ihtimali genellikle artar.

Bir sonraki hesap döneminde defter değerinde önemli ölçüde değişiklik yapılmasını gerektirebilecek önemli bir risk taşıyan varlık ve yükümlülüklerin, raporlama dönemi sonunda özdeş bir varlık veya yükümlülüğün aktif bir piyasadaki kotasyon fiyatı esas alınarak gerçeğe uygun değeri üzerinden ölçülmesi durumunda, bu varlık ve yükümlülükler için 125’inci paragrafta yer alan açıklamaların yapılması zorunlu değildir. Bu şekilde tespit edilen gerçeğe uygun değerler bir sonraki hesap döneminde önemli ölçüde değişebilir ancak bu değişiklikler raporlama dönemi sonundaki varsayımlardan veya tahminlerdeki belirsizliğin diğer kaynaklarından ortaya çıkmaz.

İşletme, finansal tablo kullanıcılarının, geleceğe ve tahminlerdeki belirsizliğin diğer kaynaklarına ilişkin yönetimin yargılarını anlamalarına yardımcı olacak şekilde 125’inci paragraftaki açıklamaları sunar. Sunulan bilginin niteliği ve kapsamı, yapılan varsayımın niteliğine ve diğer koşulların göre değişiklik gösterir. Aşağıdakiler işletme tarafından yapılacak açıklamalara örnek olarak gösterilebilir:

Bu Standart, 125’inci paragraftaki açıklamalar yapılırken işletmenin bütçe bilgilerini veya tahminlerini açıklamasını zorunlu kılmaz.

Bazen raporlama dönemi sonundaki bir varsayımın ya da tahmindeki belirsizliğin diğer bir kaynağının muhtemel etkilerinin boyutunun açıklanması mümkün değildir. Bu tür durumlarda işletme, mevcut bilgilere dayanarak, varsayımdan farklı olan bir sonraki hesap dönemindeki sonuçların, etkilenen varlık veya yükümlülüklerin defter değerinde önemli bir düzeltmeyi gerektirebileceğinin makul ölçüde muhtemel olduğunu açıklar. Tüm durumlarda işletme, varsayımdan etkilenen belirli varlık veya yükümlülüğün (ya da varlık veya yükümlülük sınıfının) niteliğini ve defter değerini açıklar.

Muhasebe politikalarının uygulanması sürecinde yönetimin bulunduğu belirli yargılara ilişkin 122’nci paragrafta öngörülen açıklamalar, tahminlerdeki belirsizliğin kaynaklarına ilişkin 125’inci paragrafta öngörülen açıklamalarla ilgili değildir.

Diğer TFRS’ler, bu TFRS’lerde bir hüküm bulunmasa da 125’inci paragrafa göre açıklanması gerekecek olan bazı varsayımların açıklanmasını zorunlu kılar. Örneğin TMS 37, belirli durumlarda, karşılık sınıflarını etkileyen gelecekteki olaylarla ilgili önemli varsayımların açıklanmasını zorunlu kılar. TFRS 13 Gerçeğe Uygun Değer Ölçümü, gerçeğe uygun değeriyle izlenen varlık ve yükümlülüklerin gerçeğe uygun değerini ölçerken işletmenin kullandığı önemli varsayımların (değerleme yöntemi (ya da yöntemleri) ile girdiler dâhil) açıklanmasını zorunlu kılar.

İşletme, finansal tablo kullanıcılarının işletmenin sermaye yönetimine yönelik amaçlarını, politikalarını ve süreçlerini değerlendirmesine imkân sağlayan bilgileri açıklar.

İşletme, 134’üncü paragrafa uyum sağlamak amacıyla aşağıdakileri açıklar:

İşletme, sermayeyi farklı şekillerde yönetebilir ve sermayeye ilişkin farklı yükümlülüklere tabi olabilir. Örneğin bir holding bünyesinde sigortacılık faaliyetleri ve bankacılık faaliyetleri gerçekleştiren işletmeler bulunabilir ve bu işletmeler farklı mevzuatlara tabi olarak faaliyetlerini yürütüyor olabilir. Sermayeye ilişkin yükümlülüklerin ve sermayenin nasıl yönetildiğinin holding bünyesindeki tüm şirketler için toplu bir şekilde açıklanmasının, faydalı bilgiler sağlamayacağı veya işletmenin sermaye kaynakları hakkında finansal tablo kullanıcılarının yanlış izlenimler edinmesine yol açacağı durumlarda, holding tabi olduğu her bir sermaye yükümlülüğüne ilişkin ayrı bilgiler açıklar.

İşletme, dipnotlarda aşağıdakileri açıklar:

Finansal tabloların başka bir yerinde açıklanmaması durumunda işletme aşağıdakileri açıklar:

Bu Standart, 1 Ocak 2009 veya sonrasında başlayan yıllık hesap dönemlerinde uygulanır. Erken uygulamaya izin verilmektedir. Erken uygulama halinde bu husus dipnotlarda açıklanır.